Moim ulubionym kolorem był zawsze niebieski. Wiadomo, kolor niebieski kojarzy się z morzem, z bezkresem oceanu i nieba. Jest świeży, relaksujący, romantyczny i tajemniczy. Picasso zafiksował się na tym kolorze (w obliczu smutnych doświadczeń) i przez trzy lata malował tylko w odcieniach niebieskiego. Lubię jego twórczość z tamtego „błękitnego” okresu. Dominujący kolor niebieski nadaje jego obrazom surrealistycznego charakteru, a taki właśnie charakter ma praca na morzu. Na moim pierwszym statku (kontenerowcu) podziwiałam ten kolor codziennie. Bywało, że delfiny podpływały bliżej statku i radośnie skakały przed dziobem, co z ogromną ekscytacją komunikowała sobie nawzajem cała załoga. Nie miałam dość. Na otwartym pokładzie witał mnie wiatr i niebieskie fale, które pieniły się wrogo na biało. Każdego ranka wychodziłam na otwarty pokład i brałam głęboki wdech, który wypełniał moje płuca i aktywował uśpioną przeponę. Zapewniam Was, że takiego wdechu nie powstydziłby się żaden buddyjski mnich. Wracając do niebieskiego widoku, każdy marynarz bardzo go kocha mimo, iż z wielkim zapałem odlicza dni do końca swojego kontraktu. Morze uzależnia na wiele sposobów. Uzależnia kołysanie, zapach statku, szum, wibracje, samotność, kolor niebieski, świeże powietrze, gwieździste niebo, wschody i zachody słońca, dyscyplina, nocne wachty, bycie ekstremalnie zajętym każdego dnia i kwestie finansowe… Jednak najbardziej uzależniająca jest emocja, która towarzyszy marynarzowi w czasie jego powrotu do domu. Cieszy się jakby było Boże Narodzenie, albo jakby właśnie narodziło mu się dziecko, jakby dopiero co przebiegł maraton, albo jakby właśnie pierwszy raz w życiu coś wygrał. Zapracował na swój sukces, a teraz jedzie wypoczywać do domu, do bliskich. I już nie pamięta jak czasami było mu ciężko, jak zjadała go samotność i tęsknota. „Wyrzut” endorfin powoduje, że powoli snuje plany o kolejnym kontrakcie.
Blue was always my favourite colour. The colour blue is associated with the sea, with the vastness of the ocean and the sky. It is fresh, relaxing, romantic and mysterious. Picasso became fixated on this colour (because of the sad experiences) and for three years he painted only in the shades of blue. I like his work from that „blue” period. The dominant blue colour gives his paintings a surreal character and this is the nature of the work at sea. On my first ship (container ship) I admired this colour every day. Sometimes dolphins swam closer to the ship and jumped happily in front of the bow. I haven’t had enough. On the open deck I was greeted by the wind and the blue waves. Every morning, I went out to the open deck and took a deep breath that filled my lungs and activated the diaphragm. I assure you that no Buddhist monk would be ashamed of such a breath. Coming back to the blue view, every seafarer loves it very much, even though he counts down the days until the end of the contract with great enthusiasm. The sea is addictive in many ways. Rocking, the smell of the ship, noise, vibrations, loneliness, blue colour, fresh air, starry sky, sunrises and sunsets, discipline, night watches, being extremely busy every day and financial matters are addictive… But the most addictive is the emotion, which accompanies the sailor on his return home. He is happy as if it was Christmas, or as if his child was just born, as if he just ran a marathon, or as if he just won something for the first time in his life. He has earned his success, and now he is going home, to his relatives, to rest. And he no longer remembers how hard it was sometimes, how loneliness and longing „ate” him alive. The release of endorphins causes him to slowly make plans for the next contract.
Pierwszy statek opuściłam w Chile, w porcie Valparaiso, zwanym „perłą Pacyfiku”, który kochają wszyscy marynarze. Czułam się spełniona, stęskniona, dumna i zmęczona. Z mnóstwem morskich przygód do opowiedzenia, leciałam do domu. Nawet po latach, słynny szampan Dom Perignon (sączony z kryształowego kieliszka) nie smakował mi tak bardzo jak białe wino (pite z plastikowego kubeczka) w samolocie na trasie Santiago de Chile – Paris. Po powrocie do domu jadłam tylko banany (podejrzewam niedobory potasu i magnezu), spałam dniami i nocami (przez około 2 tygodnie) i nagle zaczął męczyć mnie kolor niebieski… Moim ulubionym kolorem stał się nagle zielony. Wpatrywałam się w zieleń drzew, traw i lasów. Dziś wiem, że moje oczy chłonęły kolor zielony nie przez przypadek. Ten kolor rozpuszcza emocje i stres. Pomaga przywrócić zaburzoną równowagę.
I left my first ship in Chile, in the port of Valparaiso, which is called the „pearl of the Pacific” and it is loved by all sailors. I felt fulfilled, longing, proud and tired. With lots of sea adventures to tell, I flew home. Even years later, the famous Dom Perignon champagne (sipped from a crystal glass) did not taste as much as the white wine (drank from a plastic cup) on the plane from Santiago de Chile to Paris. After returning home, I ate only bananas (I suspect potassium and magnesium deficiencies), slept days and nights (for about 2 weeks) and the colour blue started to bother me… Suddenly, green became my favourite colour. I stared at the green trees, grasses and forests. Today, I know that my eyes absorbed the green colour on purpose. This color dissolves emotions and stress. It helps to restore the disturbed balance.
Praca na luksusowym jachcie ma bardzo specyficzną cechę – prawie nigdy nie doświadczasz złej pogody. Który milioner marzy o wietrze, deszczu i sztormie na wakacjach? Jacht „ucieka” więc od złej pogody nieustannie i dociera w kolejne słoneczne i spokojne miejsce, które służy kąpielom, opalaniu, nurkowaniu i zwiedzaniu. Zdarza się, że przez okres wielu miesięcy nie widziałam złej pogody. Codziennie było pięknie i słonecznie. Gdy kończył się sezon, goście opuszczali jacht, a my w końcu mogliśmy przestać uciekać przed naturą i doświadczać deszczu i wiatru. I jaką to powodowało ulgę w ciele i umyśle. Każdy członek załogi resetował program zwany „sezonem” słuchając deszczu bębniącego o pokład. W czasie deszczu zawsze miałam wrażenie, że jestem w domu mimo, iż dalej dzieliło mnie od niego setki kilometrów. Po prostu wracałam do „siebie”.
Working on a luxury yacht has a very specific feature – you almost never experience bad weather. Is there any millionaire that dreams of wind, rain and storms on vacation? So the yacht „escapes” from bad weather constantly and reaches the sunny and quiet place that is the perfect destination for bathing, sunbathing, diving and sightseeing. Sometimes I have not seen the bad weather for few months. It was beautiful and sunny every day. When the season ended, guests left the yacht, and we could finally stop running away from the nature and experience the rain and wind. And what a relief it was for the body and mind. Each crew member was forgetting the program called „season” while listening to the rain pattering on the deck. During the rain, I always felt like I was home, even though it was hundreds of miles away. I was just returning to myself.
Balans jest niezwykle potrzebny w naszym życiu. Nie da się dobrze żyć w ciągłym słońcu, tak samo jak nie da się dobrze żyć w ciągłym deszczu. Potrzebny jest dzień i potrzebna jest noc. Potrzebne są smutek i szczęście. Potrzebna jest praca i potrzebny jest wypoczynek. Potrzebna jest uczta i potrzebna jest głodówka. Mogłabym tak wymieniać do jutra. Przypomina mi się powiedzenie szwajcarskiego lekarza Paracelsusa, który powiedział „wszystko jest trucizną i nic nie jest trucizną, bo tylko dawka czyni truciznę”. Mądre życie polega na odpowiednim dawkowaniu sobie wszystkiego. Nie można postrzegać życia tylko w dwóch kolorach – białym i czarnym. Prawdziwe życie rozgrywa się pomiędzy tymi kolorami przyjmując wiele odcieni szarego (na szczęście z pojawiającymi się tęczami). Zaryzykuję stwierdzenie, że bycie zbalansowanym to także bycie wsłuchanym w siebie i w otaczający świat, a taki talent słuchania to prawdziwy luksus.
Balance is extremely necessary in our lives. It is impossible to live well in constant sunshine, just as it is impossible to live well in constant rain. We need the day as we need the night. Sadness and happiness are needed. We need to work and we need to rest. We need to feast and we need to fast. The Swiss physician Paracelsus said that „all things are poison and nothing is without poison; only the dose makes a thing not a poison”. A wise life is based on the right dosing of everything. It is impossible to perceive life in only two colours – white and black. Real life happens between these colours, in many shades of grey (thankfully, with rainbows appearing). I would venture to say, that being balanced (in harmony) means listening to yourself and the world around you, and such a talent for listening is a real luxury.
*W tle zdjęcia jacht, który znam na pamięć i na którym poznałam swojego męża. Moim ulubionym kolorem jest znów niebieski 😉
*In the background of the photo, there is a yacht that I know by heart and where I met my husband. My favourite colour is blue again 😉
***
Jest podoba Ci się ten post, kliknij „polub”, skomentuj lub subskrybuj bloga.
If you like this post, press „like”, comment or subscribe the blog.
